HET JURYRAPPORT
Net als vorig jaar hebben de deelnemers gewerkt naar aanleiding van een vastgesteld thema. Dit keer een thema waar over nagedacht moest worden, een moeilijk thema, een thema met valkuilen: “Retourtje Schiebroek!”.
Een retour houdt onder andere in dat je even weggaat en weer terug komt. Bij de spoorwegen is de tijdspanne van een retour een heel etmaal en in de weekeinden zelfs twee. Maar verder weg dan de landsgrens kom je er niet mee. De RET heeft geen retour: daar reis je tegenwoordig in een opgemeten afstand afgelezen van de ov chipkaart. Vliegen dan. Naar verre streken. Met meestal de bedoeling weer thuis te komen.
Maar wat is een retour Schiebroek? Gaat het over weggaan of gaat het over thuiskomen? Gaat het over een reis binnen de deelgemeentegrenzen? Of kom je juist ergens vandaan, ga je naar Schiebroek en vertrek je dan weer? Of moet er iets kunstzinnigs gemaakt worden wat ergens anders gezien is en weer terug komt in Schiebroek? Gaat het over vroeger? Over een herinnering waar opeens weer aan gedacht wordt? Zou het misschien over de straten en wegen in Schiebroek kunnen gaan? Waarom ga je hier weg en waarom of waarvoor kom je weer terug?
We zagen in diverse etalages een kleine poster hangen. Een hand houdt een koffer vast en tussen de vingers wordt op een nonchalante wijze een schildersdoek en een paar kwasten geklemd. Onder de koffer zijn de letters te herkennen van het station Melanchton. Deze schilder gaat op reis om de wereld te schilderen. Het resultaat van die blik op de wereld zou weer terug kunnen komen in Schiebroek. Deze poster geeft het thema op een originele wijze goed weer.
Ja, dit jaar was het echt een moeilijk thema. Het kon gaan over verplaatsing, heimwee, herinnering, heden en verleden, hier en daar. Een hele klus voor de jury om de criteria te bepalen.
En toch hebben 19 amateurs het aangedurfd om hun werk in de etalages te hangen.Net als vorig jaar heeft de jury naar de originaliteit van het werk gekeken. De oorsprong van het idee. Zoals ik hiervoor al vermeldde: het was moeilijk. Dat is ook te zien aan het aantal deelnemers. Voor een ieder die de uitdaging aangegaan is neemt de jury zijn petje af. Sommige werken hadden niets meer te maken met het thema, die hebben we buiten de beoordeling gelaten. De volgende keer moeten die makers proberen met een beter idee komen, dat op een of andere manier past bij het gekozen thema. Het nadenken over dat thema, en uitwerking daarvan, hoe moeilijk ook, geeft het winkelende publiek de prikkels om naar het werk te komen kijken.
De insteek op het thema was divers. Voor de jury een moeilijke taak. We hebben uiteindelijk drie prijswinnaars gekozen. Zij krijgen een cadeaubon van het Kunstfestival Schiebroek en een cadeaubon van de winkeliersvereniging van de Peppelweg. Ten slotte is er ook één eervolle vermelding.
Een eervolle vermelding is voor de heer Sap. Met de nieuwe ov-chipkaart op naam van de Schotse Hooglander, (of is het de Schiebroekse Hooglander?) komt deze altijd weer terug naar Schiebroek. Let op de humor en originaliteit. De Schotse Hooglander spreekt over haar plek aan de plas. Dat de wat onscherpe foto juist bij de brillenwinkel in de mooie etalage moest hangen is waarschijnlijk per ongeluk. Ook in dit werk gebeurt iets dat origineel te noemen is. De maker heeft een gedicht toegevoegd. Daarmee ook het risico genomen dat de taal het beeld kan verslaan of het beeld de taal. Dat is niet het geval. De jury waardeert dit kunstwerk om de originaliteit en de humoristische ondertoon.
De jas van Marijke van Welzen hangt in de etalage van Van Boxtel. Rondom, op de jaszoom, zijn de manieren verbeeld hoe je je kunt verplaatsen in Schiebroek: per fiets, op skates, in een vliegtuig, lopend of in een kinderwagen. Ben je het nummer van de tram vergeten? Kijk op de jas van Marijke van Welzen, het tramhaltebordje staat er met nummer en al op. Achter op de rug is een plattegrond van het huidige Schiebroek te vinden. Wie oh wie in Schiebroek zou deze jas niet willen dragen?
Net als vorig jaar wil de jury vermelden dat dit arbeidsintensieve werk met liefde gemaakt is. Er is nagedacht over de voorstellingen en waar deze op de jas een plek moest krijgen. Zelfs de voering van de jas is aangepast aan de kleur van de voorstelling. Eén ding, één geheel.
Marijke van Welzen is het niveau van een amateur ontstegen. Hier kan niemand tegen op, altijd zal die aandacht voor het materiaal en de originaliteit van de voorstelling in de prijzen vallen. De jury vindt het werk van Marijke van Welzen klaar voor een volgende stap. De voorstelling of het onderwerp is nog steeds een toegevoegde versiering op een bestaand kledingstuk. Hoe zou het werk eruitzien als de voorstelling het kledingstuk zelf is? Voor een amateur is dit een moeilijke stap, maar volgens de jury moet Marijke van Welzen dit kunnen maken. Misschien is er een coach die haar zou kunnen begeleiden in een volgende fase? We hopen dat ze op zoek gaat.
In de etalage van Juwelier van Dam staat in de hoek een schilderijtje. Een oud wit huisje, een oude trein die op de kijker af komt rijden. De schilder moet wel snel van zijn plek, want de trein rijdt zo meteen over hem heen. Reden de treinen toen wel zo snel als nu? Is de overweg onbewaakt? Waar is dit? Het witte huisje is het oude seinhuisje aan de spoorbaan van elektrische trein van Rotterdam naar Scheveningen.
“Ik ga met de elektrische naar Scheveningen” zei mijn oude buurvrouw tegen mij toen ik net in Rotterdam woonde. Ik had geen idee wat ze bedoelde.
Tot zover de oude voorstelling. Maar er is iets bijzonders aan de hand met dit schilderij. Aan de linkerkant, vanaf de witte geschilderde passe-partout is een stukje karton geplakt in de kleuren wit en lichtbruin. Heel precies is een ouderwets treinkaartje nageschilderd. Zelfs de plaats van afgifte en de plaats van bestemming zijn er op te lezen: een retour van Schiebroek naar Delftse Poort. Een tastbaar bewijs voor een plaats in de trein. Een wereldreis, waarbij je je afvraagt wat men bij de Delftse Poort ging doen. Ging de reiziger dansen bij Pschorr? Winkelen in de Passage? Op bezoek bij een ziek familielid in het Coolsingel ziekenhuis?
Dat kaartje, dat ouderwetse treinkaartje met die twee bestemmingen erop, dat geeft dit schilderij de extra laag. Je leest het en er ontstaat een wereld in je verbeelding.
De heer Kooijman heeft een retour Schiebroek heel letterlijk opgevat, maar heeft het per ongeluk of misschien juist expres een diepere betekenis meegegeven. Een retour van het alledaagse, via het verleden, naar de verbeelding.
Zou het een reclametekenaar zijn? De tekeningen in het werk van de heer Paul Peters zijn met een snelle vlotte hand gemaakt. Alsof een sneltekenaar, die werkelijk alles kan, even de wereld van het vervoer heeft neergezet. Een buurtbus, een recreatiezwaan, een bakfiets met kinderen, de traumahelikopter, een sagway, zo’n elektrische tweewieler. Met inkt staan de vormen bijna achteloos op het papier. Met water en lucht erbij zijn het acht banen, acht horizonnen, elk met een drukte van belang. In de onderste laag, in het water, drijven de zwanen van Plaswijk, er zeilt een boot, een motorboot scheurt het water uiteen. Zelfs in de vrije tijd blijven de mensen zich verplaatsen. Op de lagen erboven is het een drukte van belang. In Schiebroek wordt heel wat heen en weer gereden met fiets, autoped, motor en auto. Het lijkt alsof iedereen onderweg is, van A naar B. En als er op de weg niets meer bij kan, dan kan er altijd nog gevlogen worden. In deze tekening is een dynamisch en druk leven van Schiebroek te zien. Is er in die dynamische wereld nog wel tijd om elkaar te ontmoeten? Een praatje te maken op bijvoorbeeld de Peppelweg? Of blijven we ons snel verplaatsen? Een retour Schiebroek, elke dag weer. Ook dit werk hangt toevallig in de meest geschikte etalage: die van boekhandel Coelers. De tekeningen van Paul Peters lezen als een boek, een stripverhaal zonder letters.
PRIJSUITREIKING KUNST-in-de-ETALAGE
Stichting Kunstfestival Schiebroek, Lijsterbeslaan 67, 3053 NJ Rotterdam, tel.: 06-2248 6463, info@kunstfestival.nl Rabobank 1556 54 543
Op donderdag 16 september jl. vond in LCC Castagnet de prijsuitreiking plaats van het Kunst-in-de-Etalageproject, een samenwerkingsverband van Stichting Kunstfestival Schiebroek en de Winkeliersvereniging Schiebroek.
De jury, bestaande uit kunstenares Liesbeth van der Zee en cultuurscout Kaboul Vermijs, had lovende woorden voor de 19 kunstenaars die met dit moeilijke en voor velerlei uitleg vatbare thema aan de slag zijn gegaan. De prijzen werden uitgereikt door deelgemeentelijk porteuillehouder Dea de Coninck.
De prijswinnaars van Kunst-in-de-Etalage 2010 zijn:
Marijke van Welzen (etalage hoorwinkel Van Boxtel), de heer Kooijman (etalage juwelier Van Dam) en de heer Peters (etalage boekhandel Coelers).De prijzen zijn ter beschikking gesteld door de Stichting Kunstfestival Schiebroek en de Winkeliersvereniging Schiebroek.
Een eervolle vermelding was er voor de heer Sap, wiens werk te zien is in de etalage van Broeders Brillen.
V.l.n.r.: de heer Stam (Winkeliersvereniging Schiebroek), prijswinnaar de heer Peters, cultuurscout Kaboul Vermijs, prijswinnaar Marijke van Welzen, jurylid Liesbeth van der Zee, de heer Sap (eervolle vermelding), Dea de Coninck, portefeuillehouder Kunst en Cultuur Deelgemeente. Op de voorgrond prijswinnaar de heer Kooijman.